Geschreven door

An Wauters

Moet jij het écht alleen doen?

Alleen zijn, niemand rond je om te helpen.

Een berg werk, onmacht, zelfs onkunde, maar keihard doorgaan, op wilskracht… Alleen.

Persoonlijk ken ik het maar al te goed.
Als enig kind met twee werkende ouders was ik het wel gewoon om alleen te zijn. Ik wist hoe ik  mijn plan kon trekken. Met vallen en opstaan verkende ik de wereld.
En ik durf wel te bekennen dat het een goede leerschool was.
Een harde en eenzame leerschool, maar een zeer efficiënte. Want doorzetten en alleen werken, dat kan ik wel.

Maar… het heeft er wellicht ook mee te maken dat nauw samenwerken niet mijn grootste competentie.
In diverse jobs die ik heb doorlopen in het bedrijfsleven vond ik het net leuk om alleen te werken, om snel vooruitgang te boeken.

En ook vandaag als coach werk ik alleen in een éénmanszaak.
Ze zeggen vaak dat het beroep als coach een eenzame job is. Je ziet wel je klanten, maar voor je administratie ben je alleen, voor je marketing mag je het licht zelf zoeken. Om maar te zwijgen over het uitwerken van je strategie en visie. Je kan je hoofd wel breken wanneer je alleen je lange termijnplanning aan het formuleren bent.

Delighted, mijn praktijk voor coaching en persoonlijk groei,  bestaat ondertussen 1.5 jaar.

Toen ik het eerste boekjaar evalueerde besefte ik dat ik mezelf in een hoekje aan het duwen was vanuit een oude (maar zeer standvastige) overtuiging: “ik sta er alleen voor”.

Het 5G model

Gebeurtenis:
Tijdens de Corona-lockdown zag ik geen collega’s meer.

Gedachten:
Zie je wel, ik sta er alleen voor.

Gevoel:
Ik voel me eenzaam, ik hoor er niet bij, ik ben anders. Anderen willen niet met me samenwerken.

Gedrag:
Ik trek me terug, ik isoleer me. Ik doe het wel alleen.

Gevolg:
Ik sta er nog meer alleen voor dan voorheen en mijn gevoel van eenzaamheid wordt versterkt.

Ondanks dat ik decennia in de overtuiging heb geloofd, “dat ik er alleen voor sta”, dient deze stelling me vandaag niet meer. Vroeger – als kind – was dat misschien zo. Maar vandaag is er veel meer mogelijk. Ik kan zelf uitreiken naar anderen.

Na een boeiende reflectie-namiddag ben ik mijn eigen gedachten gaan uitdagen: Sta ik er effectief alleen voor? En wat kan ik doen om er niet meer alleen voor te staan? De reflectie-oefening nam uiteindelijk een boeiende wending want vandaag ben ik aangesloten bij een “lerend netwerk” voor coaches en sta ik er niet meer alleen voor. Sterker nog, ik zet mijn schouders eronder want geloof dat je samen echt verder komt.

Een lerend coaching netwerk

Samen met andere collega – coaches wisselen we kennis en informatie uit. In groepsverband leren we onszelf en de markt nog beter kennen. Ontstaan er vriendschappen maar even zeer samenwerkingsovereenkomsten. Wanneer ik vandaag een aanvraag binnenkrijg van een klant waarvan ik aanvoel dat een collega meer gespecialiseerd is, dan verwijs ik deze klant graag door. En andersom help ik graag de klanten die collega’s doorverwijzen naar mij.

Vanuit een behoefte om niet meer alleen te zijn, om het coaching beroep naar een hoger niveau te brengen, om krachten te bundelen en de klant nog beter te kunnen helpen, hebben we met enkele collega-coaches een “lerend coachingsnetwerk” opgericht.

https://www.coachingnetwerk.be/

Ben je een coach en wil je graag meegroeien met ons en de markt, stuur me vandaag nog een mailtje via anwauters@be-delighted.be.
Ik leer je graag beter kennen bij een tasje koffie. 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Ontdek hoe wij jou of
je organisatie kunnen helpen groeien