Geschreven door

Kevin De Backer

Kevin De Backer Grow for it coach loopbaanbegeleiding

Het antwoord

In deze vreemde, onzekere, enigszins angstige situatie heb ik mijn emoties goed onder controle. Of ja…. dat ‘denk’ ik toch….Gevoelens zoals angst, ongeduld lijken me niet klein te krijgen. Of wil ik dat gewoon graag zelf geloven?

Want – ergens onder de oppervlakte – weet ik dat die controle er misschien niet altijd is. Dat mijn gevoelens soms tegenstrijdig zijn en impact hebben op mijn ‘doen en laten’. Ze ontstaan door heel zachte stemmetjes die me dagelijks –  elk uur en soms zelfs elke minuut – toespreken. E-moties… ze zetten me in beweging.

Deze ochtend gebeurde het opnieuw. Ik had me namelijk gisteren laten verleiden om te solliciteren voor een tijdelijke functie. ‘Verleiden’ noem ik het… want eigenlijk wil ik me volop inzetten om mijn eigen verhaal als zelfstandige, daarvoor had ik gekozen. Maar gisteren was het dus dat stemmetje van ‘onzekerheid’ en misschien ook wel ‘ongeduld’ dat me dan toch had aangezet om te solliciteren.

Bij het checken van mijn mailbox vanochtend vond ik al meteen een reactie om te melden dat ik niet weerhouden ben voor deze functie. Ik voelde teleurstelling.

Toen ik gisteren mijn sollicitatiebrief en CV schreef, was er thans een stemmetje van ‘zelfzekerheid’ dat me – vanuit mijn diepe overtuiging dat ik heel wat te bieden heb – tot het sturen van dat mailtje deed overgaan.

En dan vanochtend die teleurstelling dat het opnieuw ‘niet goed genoeg’ is.

En zo gaat het de laatste weken van de ene hoogte naar de andere laagte en terug, alsof ik op een rollercoaster zit. Zoveel stemmetjes die aanzetten tot actie. Vermoeiend…

De rollercoaster is er en ik probeer die ook te aanvaarden. En wat me daarbij helpt? Teruggrijpen naar kapstokken die ik de voorbije jaren heb aangeboden heb gekregen. Dat stemmetje dat zegt ‘wees mild voor jezelf’ probeer ik vaker te laten spreken. Of er toch beter naar te luisteren…  Het is OK dat je deze emoties voelt. Ze mogen er zijn. Ga in de vertraging. Laat het los.

En dan bots ik weer tegen mezelf. Want…dat is het nu net. Ik WIL niet loslaten. Ik wil niet in de vertraging gaan. Ik heb een ongelofelijke goesting om vooruit te gaan. Ik wil knallen en mijn lijfspreuk ‘live life to the fullest’ ook effectief ‘leven’.

Maar hoe doe je dat tijdens het Corona tijdperk waarin alles letterlijk tot stilstand komt?

Ik heb het antwoord nog niet gevonden. Het blijft een struggle…

Wat ik wel vond de voorbije weken is een diepere connectie met mijn andere waarden in het leven: de natuur, de liefde, mijn gezin, mijn familie, impact hebben, verbinding maar vooral ook moed, moed om te aanvaarden dat ‘het is wat het is’.

Het zijn net deze waarden die me waarschijnlijk de voorbije jaren hebben gevormd tot wie ik nu ben, het zijn ook deze waarden die me nu meer dan ooit tevoren – als stemmetjes in mijn hoofd – door deze moeilijke periode heen loodsen. Het zijn ook deze waarden die me alert houden en me regelmatig zoals een kompas de weg wijzen.

Waar die weg me zal brengen is me nog niet helemaal duidelijk. Maar meer en meer slaag ik erin om ook dat ‘OK’ te vinden. Ik mag de weg wel even kwijt zijn. Ik mag twijfelen en van gedacht veranderen.  Waardoor ik me dan laat leiden zijn de dingen die echt belangrijk zijn voor mij. Mijn gezin dat in goede gezondheid is, genieten van sporten, me inzetten voor een goed doel.

En misschien geeft dat me nu het gevoel dat ik zelfs in de huidige context toch mijn slogan “live life to the fullest” kan toepassen.

Zou dat het antwoord zijn?

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Ontdek hoe wij jou of
je organisatie kunnen helpen groeien